Gisteren in Winter Wonderland best een beetje een vreemde ontmoeting gehad. Natuurlijk een glühweintje gedronken in de “Bavarian Village” in Winter Wonderland. Omdat het best waanzinnig druk was, waren we genoodzaakt bij een onbekend stel aan tafel te gaan zitten. Althans, het leek op een stel of echtpaar. De man van het stel begon eigenlijk meteen een gesprek. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en wat voor werk ik deed. Op zich niet raar, maar toch wel een beetje direct. Ik vertelde hem waar ik werkte, en waar we vandaan kwamen. Uit fatsoen natuurlijk ook gevraagd waar zij vandaan kwamen. Hij gaf antwoord, maar net zo zacht dat het eigenlijk niet te verstaan was. Het was best een drukke en lawaaierige gelegenheid. Toen ik aangaf hem niet te verstaan, herhaalde hij het weer heel zacht. Toen hij zag dat ik hem niet kon verstaan, kwam er een ID kaart uit Qatar uit de jaszak. Ah, Qatar zei ik, maar omdat de man er nogal Europees uitzag, en een overduidelijk Brits accent had, vroeg ik hem hoe dat dan zat. Bleek dat we aan tafel zaten met volgens eigen zeggen, de enige Europeaan met een Qatarees paspoort. Is dat nou nog eens toevallig! Hij vertelde verder dat de vrouw die naast hem zat, niet zijn vrouw was, maar zijn zus. Nouja, ook dat kan. Vervolgens liet hij op z’n telefoon een foto zien van een soort van boorplatform. Zijn werk. Tja, kan. Intussen maakte hij allerlei gezichtsuitdrukkingen om aan te geven dat hij de vrouw die bij hem was, en waar hij naast zat, niet zo tof vond. Toen kwam weer de telefoon tevoorschijn, en liet heij allerlei mailverkeer en Whatsapp berichten zijn van belangrijke Qatarese mensen, om aan te geven dat hij daar contact mee had, en kennelijk zelf ook erg belangrijk was. Toen er een “ons liedje” gedraaid werd, ging de vrouw, waarvan hij eerder had aangegeven dat het zijn zus was, met hem zoenen. Ja, zij hij toen; mijn oma is net overleden dus mijn zus is wat overstuur. Dat was voor ons eigenlijk wel even genoeg, en we hebben het glühweintje maar snel opgedronken, zodat we konden vertrekken.

Vandaag dan de dag begonnen in Brick Lane. Voor ons een primeur want hier waren we nog nooit geweest. Uitgestapt op Station Shoreditch Highstreet, waarbij je eigenlijk direct met veel graffiti geconfronteerd wordt. Lopend naar Brick Lane, met erg veel winkels met vooral veel vintage spul. Ook een aantal singles zijn er weer aangeschaft, hoewel ik eigenlijk wat wil ontspullen. Maarja, singles kun je nooit genoeg van hebben. De brunch hebben we gedaan bij “Cafe 1001” in Brick Lane. Een aanrader! Vervolgens kwamen we terecht in een winkel waar een aantal Burberry sjaals lag (één aantal, enkelvoud). Laat ik dat nou net nog best leuk vinden. £70,- voor een sjaal, dat is niet zo duur. Maarja, misschien gebruikt, dan zou het wel weer kunnen. Toch voelde het allemaal een beetje “fishy”. Toch maar even opgezocht waar je echt van nep aan kunt onderscheiden. Toegegeven, het zag er allemaal best echt uit, maar na de raadpleging op internet, toch maar van aanschaf afgezien. Er komt vast nog wel eens een genuine exemplaar voorbij.